به نظر میرسد که جز همان دعوت به مذاکره، رئیس جمهور آمریکا هیچ برنامه عملی مشخصی در پرونده ایران ندارد. او همچنین در سال ۲۰۱۸ از توافق اولیه هستهای خارج شد، بدون آنکه برنامهای برای روز بعد داشته باشد.»
همزمان با تحرکات دولت آمریکا برای پیشبرد مذاکرات آتشبس میان اوکراین و روسیه، رهبران چند کشور اروپایی در پاریس گردهم آمدند تا درباره آینده جنگ اوکراین، چگونگی تضمین امنیت اروپا، و نقش این ائتلاف در صورت برقراری صلح احتمالی، گفتوگو کنند؛ نشستی که بهگفته ناظران، بیش از آنکه نشانه انسجام غرب باشد، بازتابدهنده نگرانیهای عمیق قاره اروپا از شکاف فزاینده در روابط فراآتلانتیک است.
نگاه استراتژیک دوجانبه سران ایران و چین با هدف توسعه روابط ۲ کشور زمینههای همکاری بسیاری را فراهم کرده است که در چارچوب توافق استراژیک ۲۵ ساله قابل اجرا میباشد، اما به دلایل متعددی از جمله تحریمهای آمریکا هنوز زمینه عملیاتی شدن فراهم نیامده و انتظار میرود ۲ طرف با رویکردها و راهکارهای مد نظر به سمت عملیاتی شدن بروند.
با عقبنشینی آمریکا از حمایت نظامی اوکراین، اروپا با چالشی حیاتی روبهرو شده است: آیا قادر خواهد بود بدون کمک آمریکا جنگ را ادامه دهد؟
نیامین نتانیاهو»، نخستوزیر رژیم صهیونیستی از آغاز فعالیت سیاسی، خود را با تعداد نامحدودی از مشاوران، شخصیتهای مذهبی و مشاوران احاطه کرده که نقش کلیدی در ترسیم تصمیمات سیاسی و امنیتی او داشتهاند.
دونالد ترامپ، در تلاش برای کسب جایزه صلح نوبل، از ابتدا خود را شایسته آن میدانست و اقدامات خود را برتر از دیگر رؤسایجمهور آمریکا میپنداشت؛ اما سیاستهای جنجالی و تنشزا از جمله حمایت نامتوازن از اسرائیل، حملات هوایی در یمن و ناکامی در اجرای توافقات صلح، شانس او را برای دریافت این جایزه به شدت کاهش داد. رویکردهای خشن و تهدیدآمیز او در روابط داخلی و بینالمللی، ناسازگاری آشکاری با ارزشهای صلحطلبانه نوبل دارد.
با تضعیف تعهدات امنیتی ایالات متحده، اروپا به تدریج مسئولیت دفاعی بیشتری میپذیرد. بازگشت ترامپ به کاخ سفید و رویکردهای تحریکآمیز او علیه ناتو و اوکراین، رهبران اروپایی را وادار کرده تا بهدنبال یک شورای امنیتی غیررسمی اروپایی باشند. این تغییرات نهتنها نهادهای سنتی مانند ناتو را در معرض بحران قرار داده، بلکه آزمونی جدی برای توانایی اروپا در مدیریت امنیت خود در دنیای بیثبات قدرتهای بزرگ خواهد بود.
به گفته نشریه فارن افیرز، تهران در حال اجرای اصلاحات داخلی است تا بتواند در برابر فشارهای واشنگتن مقاومت کند.
ترامپ در میان اروپاییها چندان محبوب نیست: بر اساس یک نظرسنجی در ماه مارس، تنها شش درصد از فرانسویها و هشت درصد از ایتالیاییها او را «دوست اروپا» میدانند. این تصویر منفی، پیامدهایی برای رهبران ملیگرا در اروپا دارد. هرچه مواضع ترامپ بیشتر بهعنوان تهدیدی برای اروپا تلقی شود، رأیدهندگان در کشورهایی مانند ایتالیا و فرانسه ممکن است با تردید بیشتری به سیاستمداران محلی با رویکردهای مشابه اعتماد کنند.
در حالی که ترجیح تهران به رویکرد چندجانبۀ پکن بر رویکرد دوجانبۀ واشنگتن، موقعیت راهبردی تهران را در محیط دیپلماتیکی که روز به روز خصمانهتر میشود برجسته میکند، این مسئله میتواند واکنشی حتی سختتر از سوی ایالات متحده را برانگیزد.
ترامپ در حال پیادهسازی آنچه دانشمندان علوم سیاسی «پاتریمونیالیسم» مینامند، است. درک این مفهوم برای مقابله با آن حیاتی است، زیرا یک نقطهضعف کشنده دارد که دموکراتها و مخالفان ترامپ باید آن را محور اصلی حملات خود قرار دهند.