در حالی که آمریکا در مسیر نزدیکی به روسیه گام بر میدارد، بروکسل فشارها بر مسکو را افزایش میدهد.
دو هفته پس از دریافت پاسخ آمریکا به پیشنهاد «هفت روزه» ایران در بحبوحه تلاشهای دیپلماتیک متوقف شده و تهدیدهای فزاینده جنگ، تهران هنوز پاسخ آمریکا را ناکافی میداند. در همین حال، تابآوری اقتصاد ایران تردیدهایی را درباره اثربخشی تحریمها ایجاد میکند.
اگر هنگام رصد اخبار و شبکههای اجتماعی احساس میکنید میزان درگیری، خونریزی و خشونت در سراسر جهان نسبت به گذشته به شکلی جهشیافته افزایش یافته است، حس ششم شما کاملاً درست کار میکند؛ زیرا از زمان پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تاکنون، هرگز جامعه بینالمللی شاهد شعلهور بودن این حجم از نبردهای مسلحانه همزمان در گوشه و کنار کره زمین نبوده است؛ وضعیتی هولناک که حاصل بازتعریف توازن قدرت میان ابرقدرتها، بینالمللی شدن جنگهای داخلی، تجزیه دولتهای ضعیف، ارزانسازی تسلیحات با پهپادها و هوش مصنوعی، و همچنین تبدیل سیاست داخلی به نبردهای هویتی و موجودیتی است.
جنگ ایران بار دیگر محدودیتهای راهبرد آمریکا در خاورمیانه را آشکار کرده است؛ مداخلات نظامی پرهزینه دستاوردهای پایداری نداشتهاند و خروج کامل نیز میتواند خلأ امنیتی ایجاد کند. راهبرد پیشنهادی، کاهش و بازآرایی حضور نظامی، تقویت دیپلماسی هستهای، تنوعبخشی به مسیرهای انرژی، مشروطکردن حمایت از متحدان و همکاری بینالمللی برای تأمین واقعبینانهتر منافع واشنگتن است.
یک رسانه عبری فاش کرد که عربستان سعودی درخواست رژیم صهیونیستی برای مشارکت در درگیری با یمن را که از طریق میانجیگری آمریکا مطرح شده بود، رد کرده است.
روزنامه والاستریت ژورنال به نقل از مقامهایی که از رفتوآمدهای «محمد بن سلمان» ولیعهد عربستان سعودی اطلاع دارند، گزارش داد که او در پی تشدید حملات به پایتخت عربستان، میان کاخهای بهشدت محافظتشده و مجهز به پناهگاه جابهجا میشود.
جنگ فرسایشی با ایران و بحران بیسابقه انسداد خطوط انرژی در خلیج فارس، بار دیگر مناقشهای کهنه را در واشنگتن زنده کرده است که آیا ایالات متحده باید تمام پایگاههای نظامی خود را برچیند و خاورمیانه را به حال خود رها کند؛ با این حال، مشاور امنیت ملی پیشین کامالا هریس در یادداشتی راهبردی برای نشریه فارن افرز استدلال میکند که خروج کامل از منطقه خطایی به مراتب خطرناکتر از درگیری نظامی است و کاخ سفید باید به جای دو رویکرد افراطی «تداوم جنگ بیپایان» یا «ترک سراسیمه منطقه»، راه سومی مبتنی بر دیپلماسی واقعگرایانه، کاهش تمرکز پایگاههای نظامی، پایان دادن به چک سفید امضا به تلآویو و تنوعبخشی به مسیرهای دور زدن تنگه هرمز در پیش بگیرد.
سیانان در گزارشی انتقادی از سیاستهای دونالد ترامپ، با انتخاب میانتیتر کنایهآمیز «او یک اوباش بود» و انتشار تصویری از رئیسجمهور آمریکا، به رویکرد او در اعمال قدرت تاخت؛ گزارشی که از توافق با پوتین برای عرضه گازوئیل روسیه به بازارهای جهانی تا طرح پخش زنده اعدام و تشدید برخورد با مهاجران را در بر میگیرد و در نهایت این پرسش را پیش میکشد که آیا رأیدهندگان میتوانند مانع از تغییر چهره آمریکا به تصویری از ترامپ شوند؟
براساس گزارش والاستریتژورنال، تشدید حملات تلافیجویانه ارتش یمن(انصارالله)، عربستان را همزمان با بحران بودجه، کاهش ذخایر موشکهای رهگیر و تهدید زیرساختهای حیاتی مواجه کرده است. تداوم جنگ میتواند سرمایهگذاری در فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی را مختل کند و چشمانداز تحول اقتصادی بنسلمان را به خطر اندازد.
یمن و اوکراین، ترامپ را در موقعیتی خطرناک قرار دادهاند بحران جهانی انرژی رو به وخامت است و کشورهای بیشتری را درگیر میکند؛ وضعیتی که به نفع نامزدهای حزب جمهوریخواه نیست.
توافق دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین بر سر ارسال مغادیری گازوئیل روسی به آمریکا، فراتر از یک معامله انرژی، نمونه و پردهای از منطق حاکم بر سیاست خارجی رئیسجمهور آمریکا و نحوه عمل اوست؛ سیاستی که در آن، تصمیمیگیریها چندان تابع اصول و موازین روشنی نیست. این اقدام خاص ترامپ قبل از اینکه ارتباطی به سیاست آمریکا در قبال اوکراین و روسیه داشته باشد عمدتاً تابع مصلحت سیاسی روز او و حاصل تلاش او برای عبور هرچند محدود و موقت از مشکل قیمت گازوئیل در آستانه یک تحول سیاسی مهم یعنی انتخابات نوامبر است.
گزارش روزنامه عبری معاریو درباره درخواست ادعایی واشنگتن از تلآویو برای حمله یکجانبه به ایران، این پرسش را مطرح میکند که آیا طرح چنین روایتی بخشی از بازی رسانهای برای انتقال هزینههای سیاسی و پیامدهای احتمالی تجاوز به ایران از آمریکا به تلآویو است؛ روایتی که نمیتواند سابقه همکاری و هماهنگی نظامی دو طرف در جنگهای اخیر علیه جمهوری اسلامی ایران را نادیده بگیرد.
یک استراتژیست حزب جمهوریخواه، میگوید: «خودِ ترامپ هم میگوید که جنگ با ایران پیش از انتخابات تمام نخواهد شد؛ و حتی اگر تمام شود، بعید است قیمتها در پمپبنزین یا پای صندوقهای فروشگاه چنان کاهش یابد که بتواند جلوی فرسایش پایگاه رأی جمهوریخواهان را بگیرد.»
ماجرای مبهم واگذاری 110 هکتار اراضی در بندر چابهار به افغانستان برای مقاصد لجستیکی اگرچه ازسوی مقامات محلی تکذیب شده، اما پیوندی عمیق با روند اعطای امتیازات ویژه به طالبان در سالهای اخیر دارد. پرسش بنیادین این است که چرا در ازای امتیازاتی که به کابل داده شده، برای حل تنشهای استراتژیک ایران بهویژه در حوزه حقابه، تضامینی دریافت نمیشود؟
باز شدن پای پاکستان به جنگ یمن، یعنی یکی از اضلاع جبهه مقاومت و متحد ایران، ابهاماتی را درباره نقش میانجیگرانه این کشور به وجود آورده که در کنار واقعیتهایی مثل پیمان دفاعی مکه، تردد نفتکشها در هرمز و ادامه تبادل پیامهای تهران و واشنگتن، مستلزم نگاه جدیتر به میانجیهاست.