یک رسانه عرب زبان در یادداشتی درباره اقدامات آمریکا نوشت که جهان امروز در برابر نیرویی ایستاده که منطقش بر «قدرت عریان» استوار است؛ نیرویی که تسلیم را نه راه نجات، بلکه مقدمه نابودی میداند. از این منظر، مقاومت تنها گزینهای است که میتواند آیندهای متفاوت رقم بزند، حتی اگر بهای سنگینی داشته باشد.
در شرایطی که رقابت جهانی بر سر انرژی و مواد معدنی حیاتی به محور قدرت تبدیل شده، منابع عظیم نفت و معادن ونزوئلا بهویژه در منطقه معدنی اورینوکو این کشور را به کانون تازهای از تنش ژئواقتصادی و میدان رویارویی واشنگتن با رقبای جهانی بدل کرده است.
این یادداشت از فرید زکریا استدلال میکند که پرونده اوکراین در سال ۲۰۲۶ به نقطهای سرنوشتساز رسیده است. فشار دولت ترامپ بر کییف برای پذیرش صلحی زماندار، نهتنها روسیه را بازنمیدارد بلکه به کرملین چراغ سبز میدهد. تضمینهای امنیتی محدود، سرمایهگذاری و بازسازی را ناممکن میکند و تنها آتشبس میآفریند نه صلح پایدار. سرنوشت اوکراین آزمون بازدارندگی، اعتبار ائتلافهای غربی و آینده نظم بینالمللی است.
شهر نیویورک روز دوشنبه به وقت محلی (۵ ژانویه ۲۰۲۶ برابر با ۱۵ دی ۱۴۰۴) به صحنه تقابل دیپلماتیک و حقوقی بر سر ونزوئلا تبدیل شده است؛ همزمان با برگزاری نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل درباره حمله نظامی آمریکا به این کشور آمریکای لاتین، نیکلاس مادورو رئیسجمهوری ربوده شده ونزوئلا و همسرش در دادگاه فدرال منهتن حاضر میشوند.
با برکناری نیکولاس مادورو، ونزوئلا بهطور کامل به عرصه سیاسی و راهبردی دولت دونالد ترامپ تبدیل شده و هرگونه ثبات یا بیثباتی آینده این کشور، مستقیماً به نام رئیسجمهور آمریکا گره خواهد خورد.
ترامپ پس از سرنگونی ونزوئلا، حالا با کشوری ۲۸ میلیونی، ارتشی چندصدهزار نفری، شبهنظامیان مسلح و اپوزیسیونی پراکنده روبهروست؛ جایی که یک تصمیم اشتباه میتواند آمریکا را به درگیریای عمیقتر از آنچه تصور میشد بکشاند.
اقدامات پنهان آمریکا در سرنگونی دولتهای منتخب دموکراتیک و استقرار دیکتاتوریهای نظامی در کشورهایی مانند برزیل، شیلی و آرژانتین نقش اساسی داشت. با این حال، عملیاتهای نظامی آشکار این کشور به طور تاریخی بر همسایگان نزدیکترش در آمریکای مرکزی و کارائیب متمرکز بوده است.
رسانه آمریکایی با ذکر جزئیاتی از عملیات متجاوزانه آمریکا در ونزوئلا، به تدارکات ماموران سیا پیش از حمله، تحولات حین حمله و بعد از تخلیه مادورو و همسرش و همچنین ۴۰ پرسنل نظامی و غیرنظامی که کشته شدند، اشاره کرد.
خبرگزاری شینهوا در تفسیری از حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن نیکلاس مادورو رئیس جمهوری مشروع آن کشور نوشت: آمریکا سال ها به دروغ خود را نگهبان قوانین بین الملل نامیده اما نشان داد که خود ناقض و تهدیدی آشکار برای نظم بینالملل است و اینکه اکنون قدرت و نه قانون، سرنوشت ملتها را تعیین میکند.
وزرای امور خارجه «جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب» (CELAC) به دعوت دولت کلمبیا و به منظور تعیین موضع منطقهای در مورد حمله نظامی آمریکا علیه ونزوئلا و ربایش رئیسجمهوری این کشور تشکیل جلسه میدهند.
شورای امنیت روز دوشنبه جلسهای برای بررسی بازداشت رئیس جمهور ونزوئلا برگزار خواهد کرد.
تحلیلگر برجسته جهان عرب، اقدام رئیسجمهور آمریکا علیه ونزوئلا را نه یک تصمیم دولتی، بلکه رفتاری پرهزینه و خطرناک توصیف کرده است که میتواند پیامدهایی فراتر از آمریکای لاتین داشته باشد؛ پیامدهایی که به باور او، واشنگتن را در آستانه بحرانی طولانیمدت و ورود به باتلاقی جدید قرار میدهد.
وبسایت آمریکایی از قول چند مشاور ترامپ گزارش کرد، بر خلاف آنچه اعضای کابینه ترامپ پیشتر به قانونگذاران گفته بودند، برای چندین ماه، ایالات متحده حذف مادورو را مدنظر داشت.
یک نظم بینالمللی مانند نظمی که امپراتوری روم بنا کرد، گاهی میتواند قرنها دوام بیاورد؛ اما در اغلب موارد تنها چند دهه پابرجا میماند.
در میان قدرت های اروپای غربی (بویژه آلمان، فرانسه و بریتانیا) نگرانی توام با ترسی از تکرار تاریخ جنگ جهانی دوم این بار از سوی روسیه آنها را به تکاپو وادشته است. ولی این بار برخلاف دوره جنگ جهانی دوم، آمریکا حاضر به پشتیبانی از اروپا نیست.